Atatürk Okulu > Amaç ve Esaslar
11-04-2015
ATATÜRKÇÜLER NEDEN BİR ARAYA GELEMİYOR?

Cihan Dura

11.4.2015


Bir gün, genç bir arkadaşım bana sordu: “Neden Türkiye’nin tanınmış, göz önünde olan, filan filan Atatürkçü aydınları bir araya gelmiyor, bir araya gelip bir parti kurmuyorlar?

Bu aslında, yanıtı, benim de kafamı meşgul eden bir soruydu. Yanıtladım, fırsat bilip içimi döktüm; söylediklerimi herkes de bilsin istedim.

Dedim ki, bu aslında bizim genel bir sorunumuzdur: Yalnız ünlü olanlar değil, Türkiye’de bütün diğer Atatürkçüler bir araya gelemiyor. Neden peki? Çünkü insanları ancak ortak olan fikir ve duygular bir araya getirebilir. Aslında muazzam bir Atatürk öğretisi mirasımız da var, ancak bu öğreti derlenip sistemleştirilmediği için ortak hale getirilememiş. Öyle sanıyorum ki, birkaç Atatürkçü bir araya gelse, Atatürkçülük’ten başka her şeyi konuşur.

Ancak, bu eksiklikten onları sorumlu tutmak da doğru değil. Çünkü, dediğim gibi Atatürkçülük –bence Kemalizm de diyebiliriz- bir fikir sistemi olarak ve herkesin faydalanacağı şekilde ortaya konmuş, yazıya dökülüp kitaplaştırılmış değildir. “Ben Atatürkçüyüm” diyen bazı tanıdıklarıma hatırlarını kırmayacak şekilde bazen sorarım, “Milli Egemenlik ilkesi nedir, Tam Bağımsızlık, Halkçılık ilkesi nedir, neden önemlidir” diye…, tek bir doğru yanıt alamam. Hemen herkes Atatürkçülüğü “Laiklik”ten, Yunan’ı denize dökmekten, “ne mutlu Türküm diyene”, “hayatta en hakiki mürşit bilimdir” demekten ibaret sanıyor.

Ne kadar yüksek konumlarda olursa olsunlar, tanınmış birçok şahsiyet de, esas itibariyle aynı durumdadır. Elbette Atatürkçülük hakkında çok şey biliyorlar, ancak kendi içinde tutarlı bir sistem çerçevesinde bilmiyorlar. Oysa bilgileri sistemli olacak, aynı terimlerden, önermelerden aynı şeyleri anlayacaklar ki, anlaşabilsinler, anlaşıp bir araya gelebilsinler, birlikte iş yapmaya koyulsunlar. Türkiye’de bu ortaklığı sağlayacak nitelikte bir kitap yoktur. Gençlere Nutuk’u okumayı tavsiye ediyorlar. Tamam, okusunlar, ancak Atatürkçü düşünceyi bu değerli yapıttan öğrenemezler; yalnızca Atatürk’ün Millî Mücadele’de ve sonrasındaki faaliyet ve çalışmalarını öğrenebilirler. Gazi, Nutuk’unda kendi öğretisinin unsurlarına, başlıca fikirlerine, bunların izahına çok az yer vermiştir.

Evet, Kadrocular (1932) Atatürk’ün hemen her alandaki görüşlerini sistemleştirmek istediklerinde, Atatürk “yapmayın, devrimi dondururuz” diyerek girişimi engellemiştir ama, aslında Kemalist ideoloji kalıplaşmaya karşı donanımlıdır; bu araç Devrimcilik İlkesi’dir (1935).

Yukardaki soruya yanıtımı şöyle toparlayabilirim:

Ünlü bir söz der ki : “İnsanların kafalarını ele geçirin, yürekleri ve elleri peşinden gelecektir.”

Türkiye’de Atatürkçülük, ne yazık ki, bütün genişliği ve derinliğiyle kafalara yerleştirilememiştir. İnsanların, Türkiye’nin başlıca sorunlarını öğrenip onlara çözümler bulabileceği bir düşünce sistemi olarak önlerine konulamamıştır. Yapılanlar bölük börçük, değerli, ancak dar kapsamlı, dağınık metinlerdir, çoğu birbirinin tekrarıdır. Biri bana “Atatürkçülüğü bütün yönleriyle kolayca öğrenebileceğim bir kitap tavsiye eder misin” diye sorsa, vereceğim bir yanıt yoktur.

İşte bu sebepledir ki, kafalarda ortak fikirler, ortak kavram ve önermeler olmadığı içindir ki,  yürekler ortak çarpmıyor, dolayısıyla eller de ortak iş yapmıyor.

Atatürkçüler bu sebepten bir araya gelemiyor.

Copyright © Prof. Dr. Cihan Dura