1) IMF ile anlaşma yapılmayacak. Türkiye kendi ekonomik programını tartışacak, yapacak ve uygulayacak. Eğer batacaksak, kendi programımızla batalım. Kendi yanlışımızla batalım, başkalarının aklı ile değil.

2) AB ile imzalamış olduğumuz ve Türkiye’nin sadece AB ülkeleri ile değil, üçüncü ülkelerle de ticaretini belirleyen ve sınırlayan gümrük birliği anlaşması askıya alınmalıdır. Kendi ekonomik ilişkilerimizi kendimiz geliştirmeli ve ulusal çıkarlarımıza uygun dış ticaret politikalarımızı oluşturmalıyız.

3) Türkiye’de yerli malı kullanımı ve tasarruf bilincini tekrar oluşturmalıyız. 1980’lerden sonra pompalanan müthiş tüketimle, üretmeden tüketen bir ülke haline geldik.

4) Avrasya ülkelerini ihmal ediyoruz. Bu ülkelerle ticari, kültürel, sosyal, siyasal ilişkilerimizi artırmalıyız. Bu ilişkilerimizi güçlendirdikçe, AB ile ilişkilerimiz de normalleşecek ve doğru bir raya girecektir.

Tıpkı bir ültimatom gibi değil mi?

-Ulus devletin sonu gelmiştir. -Ulus devletler yıkılmadan özgürlük olmaz. Milliyetçilik (ulusalcılık) defansif bir tutuma, gurursuzluğa dayanır. Gururlu insanlar milliyetçi (ulusalcı) olmaz, gururlu insanlar dünyaya açık olur.

-Solcu, antiemperyalist olamaz. -Küreselleşme ve Neoliberalizm iyidir. 

 -Yeni yüzyılın en önemli çatışması, demokrasi güçleri ile otokratik güçler (liberal demokrasilerle otokratik rejimler) arasındaki çatışma olacaktır. -Türkiye’nin ABD ile kalıcı bir stratejik ortaklık kurabilmesi için, bütünüyle demokratik olması gerekmektedir.

Ünlü bir atlet düşünün. Dalında rakip tanımıyor, her yarışta şampiyon oluyor. Kimseye bırakmıyor birinciliği. Katıldığı her koşuda böyle… Bunun için her gün çalışıyor, düzenli antrenman yapıyor. Performansını koruyor... Zamanı gelince, bileğinin gücüyle yine şampiyon oluyor. Ancak dikkat! Asla kural dışı davranmıyor, dopinge, şikeye başvurmuyor. Biliyor ki böyle yaparsa elenecek, diskalifiye olacak; bütün kariyeri, geleceği mahvolacak.