ABD kakalaması sahte demokrasi ile, soyguncu Neoliberalizmle, AB yalanlarıyla, AKP teslimiyetçiliğiyle Türk medyasının ne büyük değerleri yitirdiğini, ne bataklara yuvarlanıp gittiğini en tesirli şekilde anlatan güzel bir makale…

Değerli yazarına teşekkürlerimle…

CD

UĞUR MUMCU’YU ANARKEN TARAF’I ANLAMAK

Nuran Yıldız

Son aylarda ülkemin medyasının gündemini bir gazete belirliyor. Peki, bu gazete iyi gazetecilik yapıyor da ondan mı böyle oluyor?

O gazete için “Gazetecilik dersi veriyor” demek yerine, “Bu haberler onlara servis ediliyor” demiyor musunuz?Peki, bir gazete, yalnızca ve yalnızca bir kurumu, TSK’yı hedef alan haberler yapıyorsa gazeteciliğin en temel ilkelerinde bu durum nasıl bir karşılık buluyor? Gazeteciliğin temel ilkeleri çoktandır yalnızca Taraf’ta değil, diğerlerinde de sizlere ömür. Haberde nesnellikmiş, geçiniz. Haber ile haberci arasında mesafeymiş, geçiniz. Suçlama, yargılama yapılamazmış, geçiniz. Etik değerlermiş, hepten geçiniz.

Hiçbir gazetecilik ilkesi uygulanmadığı gibi Taraf bu ilkeleri uygulamayacağının altını da adıyla çiziyor.

Öyleyse bu tür basılı kağıtların mesaj içeren (asla haber değil) başka tür anlamlara sahip “yapı”lara dönüştüğünü rahatlıkla söyleyebiliriz.

Yine de Taraf, Türkiye’de gazeteciliğin geldiği noktayı göstermesi açısından çok önemlidir. Çünkü… Taraf’ın varlığı çoktandır sözcüklere dökülmüş olan gazeteciliğin ölümünün somut kanıtıdır.Tam da Uğur Mumcu’nun araştırmacı gazeteciliğinin küçümsenerek dışlandığı, Abdi İpekçi’nin katiline gazeteciler tarafından “sayın” hitabının değer bulunduğu… Gazeteciliğin tümden “benlik yitimi”ne uğradığı günlerde… Taraf’a yakından bakılması gerekir.

Ülkemde gazetelerin habercilik niteliğini yitirdiği saptaması yeni değil. Bir zamanlar “masa başı gazeteciliğin” mesleği kemirdiğinden şikayet ediliyordu. Sonra internetten haber aşırma ve “yatak içi” (cinsellik odaklı) gazeteciliğe doğru evrildi durum.

Araştırmacı gazeteciliğin yerini uluslararası haber ajanslarıyla birlikte aynı işi yapan diğer kitle iletişim araçları aldı. Her biri kendi haberciliğinin yoluna düşmek yerine öteki gazetelerin haberlerini arakladılar. Bu boşluğu, bu teslimiyeti yakalayan Taraf, yeni bir haber kaynağı oldu. Yeni bir haber ajansı! Evlere servis mantığının gazeteciliğe uygulanışı bir tür.

Taraf’ın dışında kalan kitle iletişim araçları ajans haberi geçer gibi sorgulamaksızın, haberde geçen isimleri, yerleri, tarihleri araştırmaksızın Taraf’tan alıp haberleştirdiler. Bu konfora da itiraz etmediler, edemezler. Basın meslek kuruluşlarını geçelim. Sevgilisiyle basılmış birinin haberini getiren muhabire övgüler dizdiği kadar, gerçek haberi getirenin sırtını sıvazlamadı gazete yöneticileri.

Bağlı oldukları sermayenin “görme” dediğini gören muhabire önce “kaybol lan” dediler, sonra kapıyı gösterdiler, yöneticiler…

Gazetecilik öğrencisiyken ben…

Uğur Mumcu öldürülmemişken henüz… Abdi İpekçi sıcakken hafızalarımızda… Ahmet Taner Kışlalı’dan ders alırken…Staja gittiğimde haber müdürü “Ajans haberi getirme, git haber bul” derdi. Stajyer öğrenciyken bile diğer gazetelere haber atlatırdık. Bin defa tepemizde biterdi haber müdürü abimiz aynı sancılı soruyla: “Doğrulattın mı?” Ödümüz kopardı, ya haberimiz yalanlanırsa diye… Uyuyamazdık uykulara yattığımızda. Gazeteciliğin keyfi buydu. Gazetecilikle ahlaklı olmak aynı şeymiş gibi öğretilirdi bize, biz öyle öğrendik.

Uğur Mumcu, Abdi İpekçi felsefesinin unutturulduğu bu günlerde Taraf gazetesi önemlidir, çünkü… Ülkemin medyasının çürümüşlüğünün kanıtıdır ve o yoğun çürümüşlükten beslenir…