Demokrasi üzerine eski notlarımı sunmaya devam ediyorum. AKP iktidarı sayesinde öyle demokratik bir dönem yaşıyoruz ki -itiraf ediyorum- “zülfüyâre fazlaca dokunanlar”ı yine elemek zorunda kaldım.

Türk dili uzmanları, zaman zaman dilimiz üzerine makaleler yazıyor, kitaplar yayınlıyor, TV programları yapıyorlar. Dikkat ediyorum, ürünlerinin başlıklarında ara sıra şu ifade yer alıyor: Dil yâresi…. Gerçekten dilimizin hali bir yarayı hatırlatıyor, kanayan bir yarayı.

Ben bir dil uzmanı değilim, ama Türkçe hepimizin ana dili; Yahya Kemal “Bu dil ağzımda annemin sütüdür” demiş. Sorunlarını az çok biliyoruz. Yazımda dilimiz hakkındaki duyarlılığımın ürünü olan bazı tespitlerimi sunmakla yetineceğim.

-Atatürkçülüğün on ilkesi Bilimcilik, Sosyal Ahlâk, Millî Egemenlik, Tam Bağımsızlık, Cumhuriyetçilik, Laiklik, Milliyetçilik, Halkçılık, Devletçilik ve Devrimcilik’tir.

-Bir Atatürkçü Laiklik İlkesi için, hayatında hangi ortam ve koşulda olursa olsun, burada verilen öğütleri öğrenir ve uygular. Atatürkçüler bir araya geldikleri zaman birbirlerini bu öğütler bakımından bilgilendirir, aralarında bu öğütleri konuşur, tartışır, işler ve yayar.

-Bir Atatürkçü ancak bu öğütleri uyguladığı derecede Atatürkçüdür. Kim ki bu öğütlerin hepsini bilir, üzerinde düşünür, uygular, anlatır, açıklar, başkalarına ulaştırır, yayar, ancak o “ben tam bir Atatürkçüyüm” diyebilir.

Okuduğunuz yazı Laiklik İlkesi’nin “Din ve Siyaset” bahsi üzerine bir denemedir.

Zaman zaman ihmal göstersem de, aklıma gelen düşünceleri günü ve ayı ile defterime kaydeder, sonra bilgisayarıma, oradan da Internet siteme naklederim. Notlara konusuna göre belirli başlıklar koyarım ki, daha sonra ihtiyaç duyduğumda aynı konuda olanlara kolayca ulaşayım. Bugün sırası geldi, konu başlığım demokrasi… Notlarım 2009 yılına ait. Elimden geldiğince, “zülfüyâre az dokunanlar”ı seçtim.

DEMOKRASİ BİR ÜLKEYE NASIL GELİR?